پديدآور هر اثر علمي، کار خود را بر دو ستون استوار ميدارد؛ يا بر پاية انديشهها و يافتههاي خود سخن ميگويد يا از گفتهها و نوشتههاي ديگران بهره ميبرد. اخلاق علمي حکم میکند که کاربست گفتار و نوشتار ديگران با استناد به منبع آنها باشد تا خوانندگان بتوانند بهسادگی سرچشمه آنها را بازشناسند و اگر نیاز بود از آنها بهره برند. با چنين رويكردي، روشهاي گوناگوني براي استناد يا ارجاع به منابع پديد آمدهاند. اين روشها اندك اندك ساخت يافتهاند و در شيوهنامههايي با نظامهای استنادی گوناگون به انتشار درآمدهاند. كمبود چنين شيوهنامههايي به زبان فارسی، مایة کاربست روشهای گوناگون استناد در میان ناشران و نشریههای گوناگون شده كه گاه پوشش بسندهای برای استناد به همة منابع را نيز در بر ندارند. بدینسان، افزون بر دشوار شدن كار پدیدآوران و ويراستاران براي پيروي از الگوهای درست در نوشتار فارسي، سرگشتگي آنها را در استناد به منابع گوناگون نيز در پی خواهد داشت. گوناگونی در اين الگوها، تحليل استنادي را هم دشوار ميسازد. از اینرو، داشتن شيوهنامهای فراگیر بر پاية روشهاي پذيرفته شده گریزناپذیر مينمايد كه راهنماي استناد به منابع اطلاعات فارسي و انگليسي براي پدیدآوران فارسيزبان باشد.
با این هدف، شيوهنامة ايران (راهنماي استناد به منابع اطلاعات فارسي و انگليسي) بر پایة شیوهنامة شیکاگو با پیشینهای بیش از یکصد سال، تدوین شده است. این شیوهنامه روش استنادی نويسنده ـ تاريخ و الگوهاي پاية آن را میشناساند که روشی فراگیر و آسان است. افزون بر این، چگونگی استناد به منابع گوناگون چاپي و الكترونيكي و نمونههای آن را نشان میدهد. در اینجا افرون بر تماممتن شیوهنامه، خلاصهاي از آن نیز هست كه ناشران و نشريههاي علمي میتوانند براي راهنمايي پديدآوران بهکار برند. اسلایدهای آموزشی شیوهنامه نیز برای کاربرد در کلاسهای درس در همین وبسایت در دسترس همگان است.
