شکل اصلی


استناد درون‌متنی به یک اثر در نظام نویسنده ـ تاریخ خواه در بافت متن یا در پایان یک نقل قول، شامل نام خانوادگی نویسنده و سال انتشار اثر است. در اینجا نویسنده نه تنها به یک یا چند نویسنده یا مؤسسه بلکه به یک یا چند ویراستار، مترجم، یا گردآوردنده نیز دلالت دارد. بین نویسنده و تاریخ نقطه‌گذاری نمی‌شود. اختصاراتی مانند «ed.» یا «trans.» برای آثار انگلیسی و معادلهای آنها برای آثار فارسی نیز حذف می‌‌شوند، مگر اینکه اثر اصلی و یک اثر ویراسته شده توسط شخص واحدی در یک سال واحد ظاهر شوند که در این صورت، «ed.» برای آثار انگلیسی و «ویراستار» برای آثار فارسی به استناد درون‌متنی در جای لازم اضافه می‌شود. برای استنادهای خاص‌تر، نگاه کنید به اینجا و اینجا

رزمی، علی‌اکبر. 1384. «اصل بی‌طرفی.»  کتابداری و اطلاع‌رسانی 8 (4): 85-94.

داورپناه جزی، محمد. 1384. مبانی کامپیوتر و برنامه‌نویسی به زبان ‍C. اصفهان: مرکز نشر دانشگاهی.

(رزمی 1384)

(داورپناه جزی 1384)

Pacini, E. 1997. “Tapetum Character States: Analytical Keys for Tapetum Types and Activities.” Can J Bot 75:1448-59.

Woodward, David, ed. 1987. Art and Cartography: Six Historical Essays. Chicago: Univ. of Chicago Press.

(Pacini 1997)

(Woodward 1987)

جایی که دو یا چند اثر از نویسندگان مختلف با نام خانوادگی مشابه در فهرست منابع آمده باشند، استناد درون‌متنی باید در برگیرندة حرف اول نام کوچک و نام میانی، یا دو حرف اول، یا حتی در صورت لزوم، شکل کامل نام کوچک باشد. در این صورت، نام خانوادگی و نام با یک ویرگول از یک‌دیگر جدا می‌شوند و پس از نام نقطه قرار می‌گیرد.

بابایی، پرویز. 1374....

بابایی، محمد. 1378....

(پ. بابایی 1374)

(م. بابایی 1378)

Doershuk, Carl. 2000….

Doershuk, John. 2001….

(C. Doershuk 2000)

(J. Doershuk 2001)