هنگام استناد به کتابی که بهصورت پیوسته در دسترس است، یعنی در محیط اینترنت قرار دارد و انتظار میرود با مرورگرهای استاندارد خوانده شود، «یو. آر. ال.» به عنوان پارهای از استناد ارائه میشود. هنگام استناد به دادههایی مانند اطلاعات پزشکی، قوانین حقوقی، یا آمارهایی که زمان در آنها اهمیت دارد یا حساس به زمان هستند یا اگر ناشر یا رشتة تخصصی الزام میکند، در یک پرانتز آخرین تاریخ بازیابی مواد اطلاعاتی نیز ثبت میشود، نگاه کنید به اینجا.
لامبرت، جیل. بیتا. انتخاب منابع اطلاعاتی. ترجمة مهری صدیقی. 1380. تهران: مرکز اطلاعات و مدارک علمی ایران. دسترسی در 25/4/1385. http://www.irandoc.ac.ir/data/books/Resource/Abstract.htm
(لامبرت بیتا.)
Sirosh, J., Miikkulainen, and J. A. Bednar. 1996. “Self-organization of orientation maps, lateral connections, and dynamic receptive fields in the primary visual cortex.” In Lateral interactions in the cortex: Structure and function, ed. J. Sirosh, R. Miikkulainen, and Y. Choe. Austin, TX: UTCS Neural Networks Research Group. Accessed August 27, 2001. http://www.cs.utexas.edu/users/ nn/web-pubs/htmlbook96/
(Sirosh, Miikkulainen, and Bednar 1996)
توجه کنید که آوردن «یو. آر. ال.» برای استناد به تنهایی کافی نیست بلکه تا حد امکان، نکات کامل انتشاراتی اثر باید ذکر شوند. «یو. آر. ال.» سریعترین راه دسترسی خواننده به منبع و در عین حال آسیبپذیرترین عنصر در یک استناد است. اگر «یو. آر. ال.»ها در مثالهای بالا از اعتبار ساقط شوند، خوانندگان به احتمال زیاد میتوانند متن الکترونیکی را با جستوجویی به دنبال عنوان و نویسندهای بیابند که در مدخل آمدهاند. روشن است که ساختار «یو. آر. ال.» چنین اطلاعاتی را دربر ندارد و نمیتواند در این زمینه کمکی کند.
